Cry (no) more

“Maar een zeemeermin heeft geen tranen, en lijdt daarom veel meer.” – Hans Christian AndersenWaarom huilen we? Al bij de geboorte wacht men in spanning tot de boreling zijn eerste kreten laat horen. Tranen zijn onze meest primaire communicatievorm maar doorheen ons leven leren we ze steeds beter beheersen. Zo maken tranen plaats voor woorden. Maar als woorden tekortschieten; hoe lezen we dan die tranen?Hoe wij dat uiteindelijk invullen, wordt sterk bepaald door de samenleving waarin we leven en is onderhevig aan tal van factoren, waaronder context, gender en leeftijd. Is er vandaag nog plek voor onze tranen van verdriet, vreugde of woede of moeten we vooral stoppen met wenen?KVS-dramaturge Dina Dooreman verzamelt, in opvolging van Fear no More, ditmaal kunstenaars en sprekers rond ‘huilen’ als thema voor Cry (no) more. Hoe bekijken we tranen vanuit wetenschappelijk, historisch, cultureel, … standpunt? Waarom benoemen we een ‘huilbui’ of het ‘tranendal’ alsof het natuurfenomenen zijn? Wat met mannelijke kwetsbaarheid, oude en nieuwe rouwpraktijken en ‘witte vrouwen tranen’? Aan de hand van (artistieke) interventies duiken we samen in het tranenbad en ontleden we hoe ermee om te gaan.Deelnemende artiestenDounia MahammedJana AntonissenYou You groepMichelle WoodsSad BananaDina Dooreman